Przejdź do głównej zawartości

Książki historyczne, które polecamy

 Ciekawości!   Na imię Ci historia


A teraz z innej beczki. Lubię historię, chociaż niewiele o niej wiem. Widać jak różnie można uczyć historii — Pan Mąż wie, dlaczego coś się zdarzyło i jaki to miało wpływ na kolejne wydarzenia. Ja nie miałam tyle szczęścia do nauczycieli historii, dlatego znam datę i suchy fakt — ale teraz, będąc w wieku balzakowskim, staram się nadrabiać. Czytam tak zwaną beletrystykę historyczną np.: książki Philippy Gregory czy Maurica Druona, ale czytam też: „Władców Polski” Mirosława Maciorowskiego czy „Romanowów” Simona Sebaga Montefiore’a. 
Ostatnio wpadła mi w ręce książka: „Największe błędy wywiadów świata” Johna Hughesa-Wilsona — jak dla mnie pozycja bardzo ciekawa. Dlaczego Stalina zaskoczyła inwazja niemiecka? Dlaczego Pearl Harbour było taką klęską amerykańskiej marynarki? I czemu upadł Singapur, mimo że wywiad dostarczył dowody na to, że wspomniane wyżej zdarzenia będą miały miejsce? Kto popełnił błąd? Dlaczego pewne fakty zostały zinterpretowane tak, a nie inaczej? Kto ma wgląd w utajone dokumenty i dlaczego pewne informacje nie są przekazywane?
Wiem, że nie wszystkich interesują takie rzeczy, ale może są tu jacyś fani historii :)




Monika

Komentarze

  1. Historia również nie jest moją mocną stroną i powoli zaczynam odczuwać potrzebę uzupełnienia wiedzy.
    Fajny konkretny wpis :) Tytuł Największe błędy wywiadów świata brzmi ciekawie!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mentalista

  Mentalista czyli kryminał pióra Camilli Läckberg i Henrika Fexeusa Są dwie kwestie, których w książkach nie jestem w stanie zdzierżyć. Jedna to robienie z bohatera idioty. Druga — robienie idioty z czytelnika. Jest również pewien typ bohatera, za którym przepadam: uwielbiam czytać o inteligentnych ludziach. Może zdefiniuję typ „inteligentnego bohatera”, bo choć w różnych książkach różnie się on objawia, przeważnie łączy go kilka wspólnych mianowników: jest to ktoś, kto bardzo dużo zauważa, szybko łączy fakty i potrafi rozeznać się w intencjach innych bohaterów książki. Jest to typ raczej przebiegły, który przy odrobinie wysiłku potrafi zwodzić na manowce, nie wahając się grać znaczonymi kartami — czasem działając tym samym w dobrej sprawie. Wbrew powyższemu jest to zarazem typ bohatera pełnego empatii i zrozumienia. Tytułowy Mentalista jest taką postacią: z zawodu iluzjonista, o logiczno-matematycznym umyśle. Jest doskonałym słuchaczem, nie gorszym obserwatorem, a jeg...

Eksmitowani. Nędza i zyski w jednym z amerykańskich miast

  Eksmitowani. Nędza i zyski w jednym z amerykańskich miast Matthew Desmond K ażdemu się należy urlop. Mnie także! No więc wyjeżdżając na 2 tygodnie zasłużonego urlopu, powzięłam postanowienie  —  w czasie urlopu będę czytała tylko kryminały. No i przeczytałam. Jeden. Potem sięgnęłam po (jakżeby inaczej) reportaż  —  Eksmitowanych. Reportaż Matthew Desmonda w 2017r. został uhonorowany nagrodą Pulitzera. Ameryka. Mojemu pokoleniu jawi się niemal jako kraina szczęśliwości, mlekiem i miodem płynąca, a każdy może stać się milionerem, byleby tylko chciał. Otóż z książki Matthew Desmonda ukazuje się zupełnie inny obraz Ameryki. Obok ludzi bogatych żyją ludzie egzystujący na granicy ubóstwa. A największą traumą dla człowieka, każdego człowieka, jest stracić dom. I o tym jest ta książka.  Jest to niezwykle rzetelnie przedstawiona historia kilku rodzin z Milwaukee, które każdego dnia borykają się z nędzą, każdego dnia próbują przetrwać kolejny dz...

Pamięci, przemów. Autobiografia raz jeszcze

Pamięci, przemów. Autobiografia raz jeszcze Vladimir Nabokov W znowione przez wydawnictwo Muza w 2018 roku Pamięci, przemów Autobiografia raz jeszcze to ostateczna wersja autobiografii Vladimira Nabokova, w której, z typową sobie klasą i stylem, opowiada on o swoim życiu. Nabokova możecie kojarzyć przede wszystkim z jego niepowtarzalnej, kontrowersyjnej Lolity z 1955 roku bądź napisanej w czasie pobytu autora na emigracji Obrony Łużyna z 1930 roku. Wspomnienia autora obejmują czasy jego dzieciństwa w Rosji (1899-1920), wyjazd wraz z rodziną do Europy Zachodniej, gdzie Nabokov skończył studia na uniwersytecie w Cambridge (1923). Biegną poprzez czasy mieszkania w Berlinie (1923-1937), będąc prowodyrem poruszenia tematu emigrantów rosyjskich żyjących w Niemczech, oraz trzy lata spędzone w stolicy Francji (1937-1940). Znaczna część biografii skupia się na latach dorastania autora — był to dla niego ważny okres, któremu poświęca wiele uwagi, do którego nieustannie wraca myślami;...