Przejdź do głównej zawartości

Książki historyczne, które polecamy

 Ciekawości!   Na imię Ci historia


A teraz z innej beczki. Lubię historię, chociaż niewiele o niej wiem. Widać jak różnie można uczyć historii — Pan Mąż wie, dlaczego coś się zdarzyło i jaki to miało wpływ na kolejne wydarzenia. Ja nie miałam tyle szczęścia do nauczycieli historii, dlatego znam datę i suchy fakt — ale teraz, będąc w wieku balzakowskim, staram się nadrabiać. Czytam tak zwaną beletrystykę historyczną np.: książki Philippy Gregory czy Maurica Druona, ale czytam też: „Władców Polski” Mirosława Maciorowskiego czy „Romanowów” Simona Sebaga Montefiore’a. 
Ostatnio wpadła mi w ręce książka: „Największe błędy wywiadów świata” Johna Hughesa-Wilsona — jak dla mnie pozycja bardzo ciekawa. Dlaczego Stalina zaskoczyła inwazja niemiecka? Dlaczego Pearl Harbour było taką klęską amerykańskiej marynarki? I czemu upadł Singapur, mimo że wywiad dostarczył dowody na to, że wspomniane wyżej zdarzenia będą miały miejsce? Kto popełnił błąd? Dlaczego pewne fakty zostały zinterpretowane tak, a nie inaczej? Kto ma wgląd w utajone dokumenty i dlaczego pewne informacje nie są przekazywane?
Wiem, że nie wszystkich interesują takie rzeczy, ale może są tu jacyś fani historii :)




Monika

Etykiety:

Komentarze

  1. Anonimowy12 marca 2021 03:53

    Historia również nie jest moją mocną stroną i powoli zaczynam odczuwać potrzebę uzupełnienia wiedzy.
    Fajny konkretny wpis :) Tytuł Największe błędy wywiadów świata brzmi ciekawie!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mentalista

  Mentalista czyli kryminał pióra Camilli Läckberg i Henrika Fexeusa Są dwie kwestie, których w książkach nie jestem w stanie zdzierżyć. Jedna to robienie z bohatera idioty. Druga — robienie idioty z czytelnika. Jest również pewien typ bohatera, za którym przepadam: uwielbiam czytać o inteligentnych ludziach. Może zdefiniuję typ „inteligentnego bohatera”, bo choć w różnych książkach różnie się on objawia, przeważnie łączy go kilka wspólnych mianowników: jest to ktoś, kto bardzo dużo zauważa, szybko łączy fakty i potrafi rozeznać się w intencjach innych bohaterów książki. Jest to typ raczej przebiegły, który przy odrobinie wysiłku potrafi zwodzić na manowce, nie wahając się grać znaczonymi kartami — czasem działając tym samym w dobrej sprawie. Wbrew powyższemu jest to zarazem typ bohatera pełnego empatii i zrozumienia. Tytułowy Mentalista jest taką postacią: z zawodu iluzjonista, o logiczno-matematycznym umyśle. Jest doskonałym słuchaczem, nie gorszym obserwatorem, a jeg...
1 komentarz
Czytaj więcej

Dziewczyna, kobieta, inna — Bernardine Evaristo

  Dziewczyna, kobieta, inna Bernardine Evaristo P amiętacie, jak pisałam, że ciężko mi się było wgryźć w język, którym jest napisane „Kochaj bliźniego swego” Remarque’a? I że dawno nie znalazłam się w sytuacji, w której musiałabym się do języka, którym jest pisana książka, przyzwyczaić? Podobnie miałam z „Dziewczyną, kobietą, inną”, tyle że nie o język chodziło, a o styl, jakim jest ona napisana. Książka opowiada historie dwunastu bohaterek, przeważnie czarnoskórych kobiet, które opowiadają o poznawaniu siebie, o swojej seksualności, ale też o dyskryminacji, która ich spotyka — ze względu na to, że są czarnoskóre, ze względu na to, że są kobietami — o dramatach, które ich dotknęły i o tym, jak sobie z nimi radziły. W książce można znaleźć głos osoby niebinarnej, głos osoby transpłciowej, głos osób homoseksualnych, głos osób czarnoskórych — krzyczące o tym, że oni też są ludźmi, bez względu na preferencje seksualne albo sposób ubierania się, albo to, z jaką płcią się identy...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Pamięci, przemów. Autobiografia raz jeszcze

Pamięci, przemów. Autobiografia raz jeszcze Vladimir Nabokov W znowione przez wydawnictwo Muza w 2018 roku Pamięci, przemów Autobiografia raz jeszcze to ostateczna wersja autobiografii Vladimira Nabokova, w której, z typową sobie klasą i stylem, opowiada on o swoim życiu. Nabokova możecie kojarzyć przede wszystkim z jego niepowtarzalnej, kontrowersyjnej Lolity z 1955 roku bądź napisanej w czasie pobytu autora na emigracji Obrony Łużyna z 1930 roku. Wspomnienia autora obejmują czasy jego dzieciństwa w Rosji (1899-1920), wyjazd wraz z rodziną do Europy Zachodniej, gdzie Nabokov skończył studia na uniwersytecie w Cambridge (1923). Biegną poprzez czasy mieszkania w Berlinie (1923-1937), będąc prowodyrem poruszenia tematu emigrantów rosyjskich żyjących w Niemczech, oraz trzy lata spędzone w stolicy Francji (1937-1940). Znaczna część biografii skupia się na latach dorastania autora — był to dla niego ważny okres, któremu poświęca wiele uwagi, do którego nieustannie wraca myślami;...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej