Przejdź do głównej zawartości

Wszystko, co wiem o miłości — Dolly Alderton

 Wszystko, co wiem o 

randkach,  imprezowaniu,  przyjaźni,  pracy,  życiu, 

miłości






        Złapałam tą książkę, spodziewając się słodkiego czytadełka przed Walentynkami. Już sama okładka informuje mnie, że Dolly Alderton to „Bridget Jones ery Tindera”, dodatkowo opis na blurbie z tyłu, krzyczy w pierwszych zdaniach: „Gdyby Bridget Jons istniała naprawdę i urodziła się nieco później, nazywałaby się Dolly Alderton”. Otworzyłam więc słodkie Somersby mango-limonka, złapałam pączka z konfiturą i zakopałam się pod kocem z — chyba mogę to nazwać pamiętnikiem — Dolly.
      Obserwujemy Dolly od szkoły średniej, poprzez studia, aż po dorosłe życie i poszukiwanie pracy. Piersze szalone imprezy, wielkie popijawy i podrywanie facetów. Zawiązywanie przyjaźni, które zostaną z nią na całe życie. Zabawne sytuacje, wynikające z licznych, alkoholowych libacji. Spodziewałam się, że to tylko pewien etap — wyskoki młodzieńczych lat, mnóstwo głupich sytuacji, które po czasie można wspominać z przyjaciółmi, zlepek szalonych wspomnień. Tyle że przyjaciółki powoli wyprowadzają się ze wspólnego domu, wychodzą za mąż, zakładają rodziny, a Dolly zatrzymuje się na pewnym etapie swojego życia i nie potrafi go przekroczyć. Nie umie się pogodzić z tym, że najbliższa przyjaciółka wkracza w dorosłe życie i odchodzi od ich wspólnych wypadów do klubów i barów. Powoli zaczyna zauważać, że nie potrafi stworzyć stałego związku, wiecznie nastawiona na flirt z obcymi facetami, których poznała przy drinku w barze, że coraz częściej urywa jej się film, że jej alkoholowe wybryki nie są odbierane przez otoczenie w ten sam sposób, jak wtedy, gdy miała dwadzieścia kilka lat. Dolly odkrywa, że jej ciągłe, nocne przygody z coraz to nowymi, poznanymi na Tinderze, w barze, na imprezie mężczyznami do niczego nie prowadzą.
        Spodziewałam się, że książka skończy się na tym, że Dolly pozna kogoś, z kim założy rodzinę, z kim będzie szczęśliwa, ale okazuje się, że główne skrzypce gra tu przyjaźń. Pod koniec książka jest mniej chaotyczna, bardziej rzeczowa, pojawiają się w niej ciekawe, błyskotliwe przemyślenia.
O czym jest ta książka? Trochę o przemianie, którą każdy przechodzi od nastoletnich lat do czasów dorosłości, trochę o dojrzewaniu, trochę o poszukiwaniu miłości — ale wychodzi na to, że przede wszystkim o przyjaźni, która przetrwa wszystko.

Na końcu w podziękowaniach czytamy o jedynej postaci, która towarzyszyła Dolly od początku tej książki, aż do końca:


I wreszcie dziękuję Farly. Bez Twojego niezachwianego wsparcia i zachęty nigdy nie napisałabym tej książki. To Ty jesteś — i zawsze będziesz — moją ulubioną historią o miłości. 






Ola 

Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mentalista

  Mentalista czyli kryminał pióra Camilli Läckberg i Henrika Fexeusa Są dwie kwestie, których w książkach nie jestem w stanie zdzierżyć. Jedna to robienie z bohatera idioty. Druga — robienie idioty z czytelnika. Jest również pewien typ bohatera, za którym przepadam: uwielbiam czytać o inteligentnych ludziach. Może zdefiniuję typ „inteligentnego bohatera”, bo choć w różnych książkach różnie się on objawia, przeważnie łączy go kilka wspólnych mianowników: jest to ktoś, kto bardzo dużo zauważa, szybko łączy fakty i potrafi rozeznać się w intencjach innych bohaterów książki. Jest to typ raczej przebiegły, który przy odrobinie wysiłku potrafi zwodzić na manowce, nie wahając się grać znaczonymi kartami — czasem działając tym samym w dobrej sprawie. Wbrew powyższemu jest to zarazem typ bohatera pełnego empatii i zrozumienia. Tytułowy Mentalista jest taką postacią: z zawodu iluzjonista, o logiczno-matematycznym umyśle. Jest doskonałym słuchaczem, nie gorszym obserwatorem, a jeg...
1 komentarz
Czytaj więcej

Plan na 2021

  Wyzwanie czytelnicze na 2021 D ziendoberek! Na początku tego roku koleżanka podrzuciła mi ciekawe wyzwanie czytelnicze, więc korzystając z chwili wolnego, chciałam Wam przedstawić, jak prezentuje się mój plan na 2021. Zakładam, że w pod koniec roku plan może zrobić obrót o sto osiemdziesiąt stopni, ale jak na razie trzymam się pierwotnej wersji. Na pewno będę też czytała książki spoza planu (na mojej półce czekają już „Srebrne skrzydła” Camilli Läckberg — bo „Złota klatka” to był majstersztyk!), ale przyjrzyjmy się bliżej książkom, które dobrałam na wyzwanie czytelnicze 2021. 1. LITERATURA SKANDyNAWSKA 1. Lars Mytting „ Płyń z tonącymi ” — przeczytana! O tej książce już pisałyśmy i możecie o niej przeczytać tutaj . 2. Majgull Axelsson „ Ja nie jestem Miriam ” 3. Majgull Axelsson „ Kwietniowa czarownica ” — przeczytana! 4. Herbjjørg Wassmo „ Księga Diny ” — polecona przez M. po tym, jak głośno zachwycałam się „Płyń z tonącymi” 5. David Hewson „ Dochodzenie ” — pierws...
3 komentarze
Czytaj więcej

Jakie książki z klasyki literatury uwielbiam?

  Jakie książki z klasyki literatury uwielbiam?           S łuchajcie, właśnie jestem świeżo po przeczytaniu książki Aleksandra Sołżenicyna „Oddział chorych na raka” i pomyślałam sobie, że spróbuję Was trochę zachęcić do sięgnięcia po klasykę literatury. Chciałabym Wam podać kilka tytułów z klasyki literatury, które ja osobiście uwielbiam i które świetnie się czyta. Nie przedstawiam ich w kolejności od tych „bardziej” lubianych po te „mniej” lubiane, tylko idę chronologicznie z datą ich wydania. Virginia Woolf „Pani Dalloway” „Panią Dalloway” czytałam już po przeczytaniu „Godzin” Michaela Cunninghama i szczerze powiedziawszy, znając w pewien sposób zarys fabuły, kiedy zaczynałam czytać tę książkę, byłam nastawiona na to, że to będzie książka przesiąknięta trochę takim fatalizmem, książka mocno — że tak to nazwę — depresyjna i byłam bardzo zaskoczona tą książką, bo spodziewałam się w niej natłoku chaotycznych myśli samobójczych, a otrzymałam wciągaj...
2 komentarze
Czytaj więcej